Wielka Brytania jest państwem, które w swej historii zdołało przeciwstawić się władzy kościelnej Rzymu i utworzyć własną doktrynę religijną. Cała sprawa z anglikanizmem zaczęła się w XVI w. Ówczesny władca- Henryk VIII , nie doczekawszy się męskiego potomka w małżeństwie z Katarzyna Aragońską postanowił się z nią rozwieść. Co okazało się nie takie proste. Królowa Katarzyna była krewną ówczesnego papieża, który pod jej wpływem jak i tez pod wpływem politycznych korzyści z utrzymania dalej tego małżeństwa, nie zgodził się na rozwód.

Król Henryk VIII nie licząc się ze zdaniem papieża postanowił sam przez siebie unieważnić to małżeństwo, przy okazji ogłaszając się „jedyną i najważniejszą głową na Ziemi Kościoła anglikańskiego”. Miało to miejsce w 1543 roku, gdzie to Anglia stała się niezależna od władzy papieskiego Rzymu. Początkowo anglikanizm nie wdawał się w tajniki doktrynalne, lecz po pewnym czasie wprowadzone pewne zmiany.

W nowym odłamie protestanckim nie odcięto się od korzeni katolicyzmu, lecz jedynie je uzupełniono o pewne zasady wiary luterańskiej i kalwińskiej. Od Lutra przejęto doktrynę o usprawiedliwieniu przez wiarę, a od Kalwina doktrynę o predestynacji. Dodatkowo przetłumaczono Biblię na język angielski i rozwiązano klasztory. Do dzisiaj jest wielu wyznawców anglikanizmu, którzy skupiają się w 42 diecezjach i jednej diecezji europejskiej. Najbardziej kontrowersyjnym zjawiskiem w anglikanizmie jest ordynowanie kobiet na stanowiska kapłanów. I tak dzięki Henrykowi VIII Anglia posiada własny, odrębny kościół.